İşitme Kaybı: Sınıflandırma ve dBHL Ölçeği

İşitme kaybı, dış dünyadaki seslerin algılanma kapasitesinin düşmesidir. Bu tablo; seslerin güçlükle ve çaba gerektirerek duyulmasını, kulakta çınlama veya vızıltı duyulmasını ve ileri aşamalarda işitmenin bütünüyle yitirilmesini kapsar. Kaybın sınıflandırılması tür ve derece olmak üzere iki eksende yapılır; tedavi seçimi de bu iki bilgiye dayanır.

Ortaya çıkış biçimi

Kayıp çoğunlukla bir günde oluşmaz; zamana yayılarak kademeli biçimde artar. Yavaş ilerleyişi nedeniyle kişi değişimi kendisi fark etmekte gecikir ve durumu çoğu zaman yakınlarının uyarısıyla öğrenir. Bazı bireylerde ise kayıp doğumdan itibaren mevcuttur.

Tür ekseni

Türlere göre sınıflandırmada dört başlık kullanılır: iletim tipi, sensörinöral, gürültüye bağlı ve ani işitme kaybı. Hangi türde olursa olsun ortak sonuç, çevrede konuşulanların anlaşılmasının zorlaşması ve işitme hassasiyetinin azalmasıdır. Değerlendirmede kaybın türüne ek olarak derecesi ve etkilediği frekans bölgesi de dikkate alınır.

Derece ekseni (dBHL ölçeği)

Basamak belirlenirken iki kulaktan daha iyi duyanının değeri esas alınır. Ölçek beş basamaktan oluşur:

• 20 dBHL ve altı (normal işitme): Kısık sesler de işitilir.
• 25-39 dBHL (hafif kayıp): Kalabalık ve gürültülü yerlerde konuşmayı izlemekte belirli bir güçlük yaşanır.
• 40-69 dBHL (orta derece kayıp): Konuşmanın izlenmesi cihaz desteği olmadan güçtür.
• 70-89 dBHL (ileri derece kayıp): İletişim için implant ya da güçlü bir işitme cihazı gerekir.
• 90 dBHL ve üzeri (ağır kayıp): İletişimde çoğu zaman implant, dudak okuma veya işaret dili desteği gerekir.

Bir kişinin hangi tür ve basamakta yer aldığı, KBB muayenesi ile odyolojik ölçümler sonucunda belirlenir.